ฤดูใบไม้ร่วงคราวที่แล้ว ผมทำสิ่งที่ไม่ได้ทำมาหลายปี คือ ผมทิ้งนาฬิกาข้อมือไว้ที่บ้าน แล้วใช้เวลาทั้งวันโดยไม่ได้สนใจดูนาฬิกาเลย
แทนที่จะสนใจดูนาฬิกาและคิดวางแผนว่าจะทำอะไรบ้าง ผมกลับอยู่กับปัจจุบันขณะ และทำสิ่งที่คิดอยากจะทำ
ผมกลาย ”เป็น” มนุษย์จริงๆ มิใช่แค่เป็นคนที่กำลังทำสิ่งนั้นและสิ่งโน้นอยู่
เช้าตรู่ของวันใหม่ผมเข้าไปเดินในป่าลึก ซึ่งเป็นกิจกรรมอย่างหนึ่งที่ผมชอบทำมาก ผมหนีบเอาหนังสือ Walden เล่มปกอ่อนเอาไปด้วย Walden นี้เขียนโดย Henry David Thoreau นักปราชญ์คนสำคัญ มันเป็นหนังสือที่ผมชอบมาก
พอหาที่นั่งที่เหมาะสำหรับอ่านหนังสือได้แล้ว ผมก็พบกับประสบการณ์ที่ลงตัว เพราะว่ามันเกิดสิ่งหนึ่งขึ้นมา สิ่งนั้นคือ ผมเปิดหนังสือแบบสุ่มๆ แล้วไปเจอย่อหน้าหน้าที่มีข้อความดังต่อไปนี้
“ ที่ผมไปเดินในป่าก็เพราะว่าผมต้องการอยู่อย่างพิถีพิถันเพื่อเผชิญหน้ากับความจริงของชีวิต เพื่อเรียนรู้สิ่งที่โลกนี้ให้บทเรียนและไม่ได้สอนให้เรารู้ว่า เมื่อเราจวนจะตายจากโลกนี้ไป จึงพบว่า ที่ผ่านมาเราไม่ได้ใช้ชีวิตในแบบที่เราต้องการจริงๆ
ผมไม่ประสงค์จะอยู่แบบที่ไม่ได้ใช้ชีวิต เพราะว่าการใช้ชีวิตเป็นสิ่งที่มีค่ามาก และผมเองก็จะไม่อยู่แบบที่ปลีกตัวออกจากชีวิต เว้นแต่ในกรณีที่จำเป็นจริงๆ
ผมต้องการใช้ชีวิตอย่างดื่มด่ำ และดูดดื่มเอาความสดใสซาบซ่า ของชีวิต ผมอยากใช้ชีวิตที่โลดโผนและกล้าหาญอย่างชาวสปาร์ตา เพื่อที่จะขจัดสิ่งที่เราไม่เรียกว่าชีวิตออกไป...”
ผมใคร่ครวญดูถ้อยคำของนักเขียนท่านนี้ อย่างละเอียด และเพลิดเพลินกับความสวยงามของธรรมชาติรอบๆตัวผม
ส่วนเวลาที่เหลือในวันนี้ ผมก็ไปที่ร้านหนังสือ และกลับมาดูToy Story กับลูก ๆ พักผ่อนกับครอบครัวที่ชานเรือน แล้วฟังเพลงโปรดของผม
ไม่มีอะไรที่ราคาแพง ไม่มีอะไรที่สลับซับซ้อน มีแต่ความเพลิดเพลินอย่างเต็มที่
&&&&&&&&
ประสิทธิ์ คชโคตร แปล จาก Life Lessons From The Monk Who Sold His Ferrari
21 พฤษภาคม 2563
บางแค
กรุงเทพมหานคร
